Kościół pw. Świętej Trójcy

Zabytkowy kościół klasztorny bonifratrów, wzniesiony w latach 1714–1722 we Wrocławiu. Projekt wykonali prawdopodobnie Matthias Steinl i Johann Blasius Peintner. Świątynia wybudowana z cegły, otynkowana, w stylu późnobarokowym, orientowana, o złożonej bryle złożonej z trójprzęsłowej nawy z emporą organową, dwuprzęsłowego prezbiterium oraz sześciu kaplic bocznych (trzy od południa, cztery od północy). Nawa i prezbiterium kryte są sklepieniami kolebkowymi na gurtach z plafonami. We wnętrzu znajduje się ołtarz główny, któremu poświęcono nowy ołtarz w 1727. Kościół doznał zniszczeń podczas wojen śląskich, oblężenia napoleońskiego i powodzi w 1813 roku; poniósł też straty w II wojnie światowej, choć znacznie mniejsze niż inne wrocławskie kościoły. Po wojnie czasowo pełnił funkcję świątyni parafialnej. Bonifratrzy, przybywszy do Wrocławia w 1711 roku, utrzymywali przy klasztorze szpital.