Kościół Najświętszej Marii Panny na Piasku

Klasztorny, a obecnie parafialny kościół położony na wrocławskiej wyspie Piasek, o bogatej historii sięgającej XII wieku. Pierwotnie romańska świątynia fundacji palatyna Piotra Włosta i jego rodziny (przed 1148) została zastąpiona od 1334 roku gotycką halą trójnawową bez transeptu, wzniesioną według planów mistrza Pieszki i konsekrowaną w 1369. Budowlę ceglaną charakteryzuje zwarta, masywna forma z dwiema wieżami na fasadzie zachodniej (ukończona tylko południowa), sklepieniami gwiaździstymi nad nawą główną oraz trójdzielnymi nad nawami bocznymi. W 1666 powstała kaplicę św. Krzyża według projektu Antonio Caldina, najstarsza forma barokowa we Wrocławiu. Podczas oblężenia miasta w 1945 kościół i klasztor uległy znacznym zniszczeniom, następnie odbudowano je w latach 1946–1948 i 1961–1963 wg projektów Witolda Rawskiego i Edmunda Małachowicza, przywracając formy gotyckie i wyposażając wnętrze ołtarzami ze zniszczonych kościołów śląskich. Witraże nowoczesne wykonała Teresa Maria Reklewska. Z wyposażenia zachowała się późnogotycka kamienna chrzcielnica z lat 1464–1472, tympanon fundacyjny z XII wieku oraz barokowy obraz Matki Boskiej Zwycięskiej z XVII wieku. Przylegający klasztor powstał w gotyku, lecz w latach 1709–1715 przebudowany w stylu barokowym; odbudowany po wojnie w latach 1956–1959. Zespół ma status zabytku.