Kościół Garnizonowy pw. Świętej Elżbiety

Gotycka bazylika we Wrocławiu przy północno-zachodnim narożniku rynku, jedna z dwóch dawnych parafii miejskich, wzniesiona początkowo w stylu romańskim na przełomie XII i XIII wieku, a następnie przebudowana w XIV wieku na trójnawową świątynię w stylu gotyku redukcyjnego fundowaną przez Bolesława III Rozrzutnego. Kościół konkurował wielkością z katedrą św. Jana — nawa główna osiąga wysokość 29,7 m, a całość rozpościera się na długości 68,2 m. Charakterystyczną cechą jest niska lokalizacja łęków przyporowych w systemie krakowskim. Wzniesiona przed 1339 wieża doszła do wysokości 130,5 m w połowie XV wieku, tworząc wraz z hełmem najwyższą wieżę ówczesnego Śląska. W 1529 zawalił się drewniany iglicowy hełm, a jego rekonstrukcja w latach 1531–1535 nadała mu renesansową formę. Kościół bogato wyposażony przez zamożnych mieszczan zawierał około 370 epitafiów, wielkie organy z XVIII wieku (91 głosów) oraz liczną rzadką kolekcję sztuki. Podczas trzech pożarów (1960, 1975, 1976) kościół doznał niemal całkowitego zniszczenia wyposażenia i struktury — zawalały się żebra sklepienia, pękały ściany, spaliły się organy i więźba dachowa. Odbudowę podjęto w 1981 roku, przywracając formy gotyckie przy użyciu współczesnych technik (żelbetowy hełm, stalowa kratownica dachowa). Po ukończeniu prac w 1997 roku wieża uzyskała wysokość 91,46 m. W 2004 odkryto w kaplicy Smedchiny doskonale zachowane polichromie późnogotyckie z przełomu XV i XVI wieku, łączące elementy średniowieczne z renesansowymi — przedstawiają scenę Ukrzyżowania, modlitwę w Ogrójcu, postaci świętych oraz Madonnę Apokaliptyczną. Kościół uzyskał status bazyliki mniejszej w 2003 roku.