Kolegiata Świętego Krzyża i Świętego Bartłomieja

Gotycka kolegiata na wrocławskim Ostrowie Tumskim, wzniesiona z fundacji księcia Henryka IV Probusa od 1288 roku jako wotum ugody z biskupem wrocławskim Tomaszem II. Projektantem budowli był prawdopodobnie mistrz Wiland. Prezbiterium powstało w latach 1288–1295, zaś korpus nawy i transept, ufundowane przez biskupa Nankera, w latach 1320–1350. Niezwykły na Śląsku dwukondygnacyjny ceglany kościół halowy zawiera dolny kościół św. Bartłomieja i górny Świętego Krzyża. Budowla posiada formę krzyża łacińskiego, mierzy 66 m długości i 44 m szerokości; południowa wieża, zakończona iglicą, osiąga 69 m wysokości. We wnętrzu górnego kościoła zachowały się fundacyjny tympanon z Trójcą Świętą adorowaną przez księcia i księżną, ołtarz Zaśnięcia Panny Marii oraz pentaptyk z Przecławia. Kanonik Mikołaj Kopernik należał do zgromadzenia przy kościele w latach 1503–1538. Po zniszczeniach drugiej wojny światowej świątynię odrestaurowano; prace remontowe prowadzono w latach 1945–1949 i 1955–1956. Organy wybudowano w 2001 roku przez Remigiusza Cynara. Na wieży wisi dzwon odlany w 1769 przez Johanna George'a Kriegera.