Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Warszawski kościół parafialny w stylu neoromańskim, którego historia sięga 1927 roku, kiedy przekazano grunt pod budowę. Drewniany kościółek z 1930 roku został zastąpiony murowaną świątynią budowaną w latach 1950–1961 staraniem ks. Sylwestra Szulczyka. Parafia erygowana w 1934 roku, poświęcona przez kardynała Aleksandra Kakowskiego. Wystrój wnętrza przebudowano w latach 1971–1975. Nawę główną od bocznych oddzielają kolumny nawiązujące do romańskich, zwieńczone pseudo-głowicami ozdobionymi krzyżami. Wnętrze zdobią czterdzieści siedem witraży, mozaiki przedstawiające scenę chrztu Jezusa, oraz freski autorstwa Zbigniewa Łoskota — Droga Krzyżowa, kaplica Matki Boskiej i fresk w absydzie z wizerunkiem Jezusa otoczonego apostołami. Na chórze znajdują się czternastu-głosowe organy. Na frontonie widnieje bizantyjska mozaika przedstawiająca Jezusa z gorejącym sercem, wykonana przez Pawła Przyrowskiego. Wokół świątyni biegnie fryz arkadkowy. Na kościele zawieszono tablice pamiątkowe poświęcone żołnierzom poległym w bitwach drugiej wojny światowej.