Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Barokowy kościół trójnawowy wzniesiony w latach 1693–1706 w Tarnobrzegu, zaprojektowany przez Jana Michała Linka i konsekrowany w 1706 roku przez biskupa bakowskiego Stanisława Franciszka Biegańskiego. Świątynia powstała na miejscu drewnianego zespołu klasztorno-kościelnego z 1677 roku, ufundowanego przez rodzinę Tarnowskich w celu ochrony cudownego obrazu Matki Bożej Dzikowskiej. Otaczają ją trzypiętrowe skrzydła klasztoru dominikańskiego. Wyposażenie wnętrza ukończono dopiero w 1782 roku; zawiera ołtarz główny z 1706 roku, wykonany przez snycerza krakowskiego Jerzego Hankisa, oraz ołtarze boczne. Prezbiterium wydłużone, typowe dla kościołów klasztornych, skierowane na zachód, zawiera liczne epitafia i nagrobek powstańca styczniowego Juliusza Tarnowskiego. W krypcie pod kościołem pochowani są członkowie rodziny Tarnowskich. Wzniesiony w 1909 roku projekt rozbudowy autorstwa Jana Sasa-Zubrzyckiego dodał dwie nawy boczne oraz wieżę (1910–1912). Kościół wielokrotnie niszczony pożarami i działaniami wojennymi (1862, 1914–1915), renowowany w 1930 roku z udziałem polichromii lwowskiego malarza Karola Polityńskiego. Kruchta ozdabiająca się monumentalnymi rzeźbami i witrażem oraz polichromią przedstawiającą Matkę Bożą Różańcową. Sanktuarium funkcjonuje jako główna siedziba parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i konwentu Zakonu Kaznodziejskiego.