Kościół świętego Piotra i świętego Pawła

Gotycki ceglany kościół salowy w Szczecinie, wpisany na Europejski Szlak Gotyku Ceglanego i do rejestru zabytków. Pierwsze drewnianie świątynie na terenie powstały w 1124 za sprawą Ottona z Bambergu; spalona w 1189, zastąpiona murowaną budowlą w 1223–1237. Obecna forma kościoła pochodząca z 1425 r. powstała zgodnie z pomorską szkołą gotyku Heinricha Brunsberga, z maszkaronami — twarzami średniowiecznych szczecinian — na ścianach zewnętrznych. Wieża została dobudowana w 1460, przebudowana w XVI w. W wyniku zniszczeń wojennych w 1677 kościół odbudowano jako salę bez filarów dzielących; rozpoznawalny dzisiaj drewniany pseudostrop w kształcie sklepień wykonał Hans Kamerling w 1702. Główną ozdobę wnętrza stanowi rozległy plafon z 1703 roku autorstwa Philippa Ernsta Eichnera — trzyscenowe malowidło olejne o wymiarach 27 × 3 m ilustrujące eschatologiczną wizję końca świata, Sądu Ostatecznego i zbawienia. Na północnej ścianie zewnętrznej zachowała się średniowieczna nisza jałmużnicza, a wokół kościoła liczne konsole w kształcie głów średniowiecznych mieszkańców Szczecina. Od 1946 parafia należy do Kościoła Polskokatolickiego.