Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej

Trzynawowa świątynia wzniesiona w latach 1904–1906 według projektu Stanisława Majerskiego w stylu neogotyckim z cegły, konsekrowana w 1908. Czterokondygnacyjna wieża na elewacji północnej, wysadzona przez Niemców w 1944, odbudowana w 1968. We wnętrzu sklepienia krzyżowo-żebrowe, chór muzyczny wsparty na czterech filarach, polichromia z 1930 i witraże z lat 1914–1918. Wyposażenie obejmuje trzy ołtarze — neogorycki ołtarz główny z 1913 oraz ołtarze boczne (jeden z 1775, przeniesiony ze starego kościoła, drugi z 1912), a także późnobarokowy krucyfiks, krzyże procesyjne z XVIII wieku i dzwon z 1504. Kościół pełni funkcję sanktuarium maryjnego związanego z kultem Matki Bożej Przeczyckiej; głównym przedmiotem czci jest gotycko-renesansowa figura Matki Bożej z Dzieciątkiem z około 1460–1470. Figura uznana za łaskami słynącą w 1923 i koronowana papieskimi koronami 15 sierpnia 1925, rekoronowana w 1975 za sprawą kardynała Karola Wojtyły. Sanktuarium pozostaje ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym, atrakcją roczny odpust ku czci Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.