Kościół pw. Świętego Franciszka Serafickiego

Barokowy kościół bernardynów w Poznaniu, wzniesiony w latach 1470–1473 w stylu późnego gotyku i konsekrowany w 1473 roku. Fundatorem był biskup Andrzej Bniński. Po spaleniu przez Brandenburczyków w 1657 kościół odbudowano w latach 1658–1668 pod kierunkiem Krzysztofa Bonadury Starszego i Jerzego Catenazziego. W 1725 roku huraganem zniszczono dach, a prace renowacyjne z lat 1730–1736 przyniósły obecną barokową fasadę z dwiema charakterystycznymi wieżami o wysokości 29 metrów, projektowanymi przez Jana Adama Stierta z Leszna. Wieże wieńczą dwuprześwitowe hełmy, a fasadę zdobi grupa figur świętych franciszkańskich z około 1730 roku dłuta Franciszka Domsburgera. We wnętrzu jednonawowej świątyni ze sklepieniem kolebkowym znajduje się ołtarz główny z kopią obrazu Rubensa z 1950 roku, dzieła Józefa Pade, oraz rzeźby Augustyna Schöpsa z lat 1778–1779. Kaplicę Matki Boskiej Loretańskiej zamyka wczesnobarokowa krata z 1650 roku. Po zniszczeniach II wojny światowej kościół odbudowywano od 1948 roku. W klasztorze przechowywana jest biblioteka zawierająca około 10 tysięcy rękopisów i starodruków, w tym 172 inkunabuły.