Kościół pw. Chrystusa Pana Zbawiciela

Dawna cerkiew prawosławnego, a następnie unickiego monasteru Przemienienia Pańskiego w Podgórzu, przekazana Kościołowi rzymskokatolickiemu w 1924. Monaster powstał przed 1440; tradycja przypisuje mu wzniesienie na bazie pogańskiej świątyni lub wieży obronnej, co budowa murownej nawy o wymiarach przypominających obronę średniowieczną czyni częściowo wiarygodnym. Świątynia została przebudowana w drugiej połowie XVII wieku, uzyskując obecną formę, oraz ponownie w XIX wieku po przejściu na własność prawosławnych w 1864 lub 1866. Reprezentuje styl barokowy — orientowana budowla jednonawowa ze zdwojonym prezbiterium i dwiema zakrystiami, kryta dachem dwuspadowym, wzmocniona XVIII-wiecznymi przyporami narożnymi. Wnętrze zdobi klasycystyczna polichromia z pierwszej połowy XIX wieku, suficie plafon z Trójcą Świętą, a w ołtarzach znajdują się obraz Matki Bożej Częstochowskiej, krucyfiks, scena Chrztu oraz ikona Matki Bożej z Dzieciątkiem. Obok świątyni stoi ceglana dzwonnica z przełomu XIX i XX wieku w stylu bizantyjsko-rosyjskim.