Kościół pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych

Dawna świątynia franciszkańska w Lublinie, wzniesiona w latach 1635–1649 w stylu renesansu lubelskiego na miejscu drewnianego kościółka, na bagiennym terenie przy użyciu drewnianych bali. Po opuszczeniu jej przez franciszkanów w 1817 budynek pełnił funkcje wojskowe i przemysłowe. W 1927 przekazano go ojcom salezjanom, którzy w 1930 poświęcili świątynię pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Podczas przebudowy projektu Bruna Zborowskiego kościół podzielono trzema stropami, tworząc dwa poziomu liturgiczne — górny i dolny — oraz salki katechetyczne.