Kościół pw. Świętej Trójcy

Kościół jednonawowy, orientowany, wzniesiony z kamienia wapiennego w 1614 na miejscu dawnego zboru kalwińskiego z fundacji kasztelana radomskiego Mikołaja Oleśnickiego i jego żony Zofii z Lubomirskich. Konsekrowany w 1686, przekształcony w 1844 według projektu Henryka Marconiego. Podczas pożaru w 1857 budowla uległa zniszczeniu. Wieża zwieńczona kopułą pokrytą blachą miedzianą została zniszczona w 1945 i odbudowana w 1956 jako dzwonnica. W latach 1977–1979 świątynia poddana gruntownej restauracji.