Kaplica zdrojowa pw. Najświętszej Marii Panny „na pustkowiu”

Wczesnobarokowa kaplica zdrojowa wzniesiona w 1679 z inicjatywy Johanna Sigmunda Hoffmanna von Leuchensterna, właściciela dóbr w Lądku-Zdroju. Pierwotnie przeznaczona jako kościół parafialny, stała się kaplicą grzebalną rodziny fundatora i ośrodkiem pielgrzymkowym kultu maryjnego. Budowla murowana z cegły i kamienia, orientowana, na planie prostokąta z trzema nawami rozdzielonymi arkadami. Nad prezbiterium wznosi się wieża zwieńczona ośmiobocznym hełmem. Fasadę zdobią późnobarokowe kamienne figury Immaculaty, św. Anny i św. Józefa z początku XIX wieku. We wnętrzu znajduje się sklepienie żaglaste w prezbiterium pokryte polichromią, malowidła czterech Ewangelistów na ścianach nawy środkowej, barokowa drewniana figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1674 oraz obrazy św. Anny i św. Józefa z 1926. W 1999 roku papież Jan Paweł II podniósł kaplicę do rangi Sanktuarium Uzdrowienia Chorych.