Kościół pw. Bożego Ciała

Zabytkowa bazylika mniejsza na krakowskim Kazimierzu, fundowana przez Kazimierza Wielkiego około 1340 roku. Budowę rozpoczęto w latach 40. XIV wieku, przerwano po 1348 roku, wznowiono od 1369 roku pod kierunkiem muratorów z rodu Cypserów i kontynuowano do 1477 roku; szczyt fasady dobudowano około 1500, wieżę zaś w latach 1566–1582. Trójnawowa bazylika bez transeptu z wolnostojącą wieżą i sygnaturką służyła kanoników regularnym laterańskim od 1405 roku. Podniesiona do godności bazyliki mniejszej w 2005 roku przez papieża Jana Pawła II.We wnętrzu znajduje się bogato wyposażona świątynia. Dwukondygnacyjny ołtarz główny z 1634 roku, wysokości 21 metrów, łączy włoskie elementy architektoniczne z niderlandzką sztuką dekoracyjną; w środku obraz Pokłon Pasterzy Tomasza Dolabelli. Prezbiterium zdobią manierystyczne stalle z 1624–1632 z figurami świętych i obrazami warsztatu Dolabelli przedstawiającymi historię zakonu. W nawie głównej po lewej późnobarokowa ambona w kształcie łodzi z XVI wieku, obok tęczy dwa obrazy Łukasza Porębskiego z 1619. Poszczególne nawy zawierają dalsze ołtarze, kaplice i obrazy mistrzów krakowskich, w tym prace Wojciecha Podkory i Łukasza Orłowskiego. W nawie północnej manierystyczna konfesja św. Stanisława Kazimierczyka, który w bazylice spoczywa. Organy — największe w Krakowie — posiadają 83 głosy z 5950 piszczałkami i 20 dzwonami; pierwsze organy zbudowano w 1373 roku. Na 70-metrowej wieży zawieszone są pięć zabytkowych dzwonów.