Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Drewniany kościół wzniesiony w stylu polskiego baroku w latach 1773–1782 z sosnowego drewna według projektu warszawskiego architekta Lobe, konsekrowany w 1791. Świątynia na planie prostokąta z trzema nawami i trójbocznie zamkniętym prezbiterium, o elewacji nawiązującej do XVIII-wiecznych kościołów murowanych, zwieńczona dwiema narożnymi wieżami. Wystrój wnętrza ukształtował się w latach 1865–1871. We wnętrzu pięć ołtarzy z drugiej połowy XIX wieku wykonanych według projektu Walerego Jodłowskiego, reprezentujących styl późnobarokowy z białą barwą i złoconymi ornamentami. Ołtarz główny zdobi obraz Chrystusa na krzyżu z końca XVIII wieku, przypisywany Franciszkowi Smuglewiczowi. Wśród ołtarzy bocznych szczególnie kultem otoczony jest wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem z drugiej połowy XVII wieku, zwany Panią Kampinosu. Kościół podległ modernizacjom: podmurowany w 1929, oszalowany w 1935 i pokryty blachą miedzianą.