Kościół pw. Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Grybowie

Bazylika mniejsza wzniesiona w latach 1908–1918 na miejscu gotyckiego kościoła z XIV wieku, ufundowanego przez Kazimierza Wielkiego. Projektantem nowej budowli był warszawski architekt Józef Pius Dziekoński, realizacją kierował Roman Olszewski, a wystrój przygotował Zdzisław Mączeński. Neogotycka, murowana z cegły i kamienia świątynia ma halową trzynawową strukturę z transeptem, prezbiterium zamkniętym wielobocznie i wysunięta wieżę o wysokości 70 metrów. Konsekrowana w 1921 przez biskupa Leona Wałęgę. We wnętrzu znajduje się bogaty zbiór dzieł sztuki: kamienny ołtarz główny z rzeźbą Chrystusa na Krzyżu na tle panoramy Jerozolimy z XVII wieku, pięć witraży figuralnych w prezbiterium, dwanaście rokokowych obrazów Kolegium apostołów z drugiej połowy XVIII wieku, pięć figur barokowych reprezentujących scenę Przemienienia Pańskiego, oraz stacje Drogi Krzyżowej z tego samego okresu. Wnętrze zdobią także późnorokokowe drewniane rzeźby dwunastu apostołów na kolumnach. Znaczną część dekoracji stanowi także obraz Matki Bożej Przedziwnej z 1700 roku oraz drewniana rzeźba Madonny z Dzieciątkiem zwana Madonną Grybowską (przechowywana w Muzeum Erazma Ciołka w Krakowie). Organy wybudowała firma Dariusz Zych w 2015 roku. Na wieży wiszą dzwony: trzy z 1966 roku oraz trzy poświęcone w 2018 roku. Na terenie przylega klasycystyczna kaplica Męki Pańskiej z 1862 roku oraz kamienna dzwonnica z 1917 roku.