Kościół rektoralny pw. Bożego Ciała

Kościół wzniesiony na początku XV wieku w Elblągu, według tradycji powstały na pamiątkę znalezienia nienaruszonej hostii wśród szczątków pożaru szpitala św. Jerzego w 1400 roku. Pierwotnie katolicka, od czasu reformacji świątynia ewangelicko-augsburska. Powiększona w 1896 roku dobudową transeptu i prezbiterium, wówczas ciesielski mistrz Fechter rozbudował także unikatowe drewniane wiszczące sklepienie opadające ku dołowi. Podczas walk o miasto kościół uległ spaleniu i zniszczeniu wyposażenia. Po 1958 roku część XIX-wieczną rozebrano. W latach 1973–1977 przeprowadzono prace adaptacyjne na potrzeby Spółdzielczego Domu Kultury. W 1981 budowla powróciła do rąk władz kościelnych, a w 1993 częściowo odzyskała dawny kształt. Obecnie mieści Diecezjalny Ośrodek Duszpasterstwa oraz Centrum Kultury Chrześcijańskiej. Przed 1945 roku wyposażenie obejmowało ołtarz główny z 1646 roku ufundowany przez mistrza garncarskiego, gotycką figurę Matki Bożej, krucyfiks z 1538 roku oraz organy z 1716 roku.