Katedra Świętego Mikołaja

Katedra św. Mikołaja w Elblągu, siedziba diecezji elbląskiej od 1992 roku, to jedna z najwyższych świątyń w Polsce — jej wieża osiąga wysokość 97 metrów. Budowla ma średniowieczne korzenie sięgające połowy XIII wieku, kiedy powstało prezbiterium i korpus. Przez dwa stulecia świątynia była rozbudowywana i zmieniała charakter — z bezwieżowej hali stała się bazyliką, a następnie ponownie halą. Po pożarze w 1777 zawalił się dach i sklepienia; w wyniku trudności finansowych kościół obniżono o ponad 6,5 metra i nadano mu barokowe sklepienia żaglaste. Nową wieżę o wysokości 95 metrów wzniesiono w latach 1906–1907. Podczas II wojny światowej, 2 lutego 1945, katedra została doszczętnie wypalona. Odbudowę rozpoczęto w 1948 roku; proces zmontowania do uzyskania pełnego stanu trwał do 1965. Do najcenniejszych elementów wyposażenia należy gotycka chrzcielnica z brązu z 1387, drewniane figury apostołów, gotyckie rzeźby i ołtarze przeniesione z innych elbląskich kościołów. W katedrze przechowywane są relikwie Krzyża Świętego — daru cesarza Fryderyka II Hohenstaufa z XIII wieku, pierwotnie przechowywane na zamku krzyżackim. Od 2000 roku kościół pełni funkcję sanktuarium Krzyża Świętego. Organy o 26 głosach zostały odrestaurowane w 1955 roku ze szczątków znalezionych w innych świątyniach. W 1992 roku na budynku zarejestrowano 1054 świdrów ogniowych — zapewne największą ilość na jednym obiekcie w Polsce.