Kościół pw. Świętego Andrzeja Apostoła

Murowany kościół z cegły z XVI wieku, wzniesiony w latach 1544–1560 w stylu późnogotycko-renesansowym z inicjatywy biskupa płockiego Samuela Maciejowskiego, według projektu przypisywanego Janowi Baptyście Wenecjaninowi. Należy do tzw. grupy pułtuskiej — zespołu kościołów o podobnych założeniach architektonicznych projektowanych przez tego samego architekta. Orientowana budowla o gotyckim kształcie bryły i renesansowych szczytach oraz sklepieniu kolebkowym obejmuje nawę tej samej szerokości co prezbiterium z półkolistą apsydą, otoczoną dwiema bocznyми kaplicami i zamkniętą murem z kamienia. Wnętrze zawiera trzy barokowe ołtarze: główny z obrazem Chrystusa Ukrzyżowanego (XVIII w.), boczny św. Anny z dziełem Ignacego Stelmaskiego z 1898 r. oraz ołtarz Matki Boskiej Różańcowej z Drzewem Jessego (1744). Szczególnie wartościowe są XVI-wieczne polichromie odkryte w 1969 r., ilustrujące postaci ze Starego Testamentu i proste ludzkie scenki, oraz gotycka chrzcielnica z 1682 r. Kościół wielokrotnie restaurowano (1620, 1744, 1820, 1945, 1969–2002), odkrywając i konserwując renesansowe malowidła ścienne. Wpisany do rejestru zabytków, nagrodzony w 2003 r. tytułem „Zabytek zadbany